انسان به میزان برخورداریهایی که در زندگی دارد، انسان نیست ...

بلکه درست به اندازه نیازهایی که در خویش احساس می کند، انسان است ...

سطح تعالی و درجه کمال هر انسانی را با درجه تعالی و کمال نیازهایی که دارد و کمبودهایی که در

 خود احساس می کند دقیقا می توان اندازه گیری کرد ...

یعنی هر کسی به میزانی انسان تر است که نیاز کاملتر، متعالی تر و متکامل تر دارد ...

آدم های اندک ... نیاز های اندک دارند و انسان های بزرگ ... نیازهای بزرگ ...

اینجاست معنی این حقیقت که:

                                                                آنان که غنی ترند ... محتاج ترند

در علم هم چنین است. هر کس نه به میزان علمی که دارد عالم است بلکه به میزان مجهولاتی که در عالم

 احساس میکند عالم است .